اول اینکه همه می فهمند جنگ است و شوخی نیست. بازی هم نیست.

دوم اینکه پس باید همه فکر خودشان را بکنند. هم مراقب خود باشند و هم مراقب دشمن.

سوم اینکه صف شان را انتخاب کنند. این طرفی یا آن طرفی. طرف سوم هم ندارد، مواظب باشید بازی نخورید.

چهارم اینکه همه چیز در میدان جنگ تعیین می شود، نه اینکه دشمن بیاید درون خانه ات انتحاری کند، در حالیکه تو فکر کرده ای او برادرت است (این خیلی لودگی است و آیندگان به تو خواهند خندید).

پنجم اینکه منافقین نقاب شان می افتد. این از فواید اعلان جنگ است که در حالت غیر آن منافقین و ستون پنجم دشمن برای دشمن کار می کنند و تو کاری نمی توانی.

فایده ششم اینست که جنگ به تو هویت می دهد، یعنی تعریف می کند که کی هستی؟ کی بوده ای؟ کی می خواهی باشی؟ و در مقابل؛ دشمنت کیست؟ دوستت کیست؟

هفتم اینکه جنگ قهرمان می سازد. سمبول هایی از آرمانها و ارزش هایی که بدان باور داری؛ نشانه هایی که آرمان ها و ارزش ها برای نمود بدان نیازمندند. تا پیروان بدانند که کی باید باشند.

و بالاخره هشتم اینکه اعلان جنگ تکلیفت را روشن می کند که چه باید بکنی؟

پس ای فرزند! بدان که جنگ خوب نیست. جنگ ویرانگر است و برباد دهنده. از آن بپرهیز مگر اینکه مجبور شوی به خاطر دفاع از هویتتٰ، زندگیت و ارزشها و آرمانهایی که بدان عقیده داری در مقابل دشمن بایستی. و چون به جنگ برخاستی تمام و کمال برخیز. خواب را برخود حرام کن تا به آسایش برسی.

در این مملکت چه خبر است؟ به کجا داریم می رویم؟ وحشی گری و قتل و کشتار در حال رشد است و کسانی که به این کار می پردازند لقب قهرمان می گیرند.

چه باید کرد؟

• سکوت به معنای رضایت است و اینکه کاری از دست مان برنمی آید.
• اعتراض های مدنی برای طرف مقابل به معنای بی غیرتی و ناتوانی است.
• چیزی جز اعلان جنگ به نظرم نمی رسد.

به یاد مصاحبه ای از قومندان شفیع دیوانه می افتم که گفته بود؛ جنگ یعنی دیوانگی. گفته بود که مجبور شده بجنگد. گفته بود که فریادهای زنان اسیر در دست دشمن او را دیوانه کرده است. او را به جنگ کشانده است.

هر چه که می گذرد دیوانه تر شده می روم.

دیوانه ، آتش ، خشم  نام  دیگرما

جز خون جوشان نیست در جام  سرما

دیوانگی منصوری مردان آتش

دیوانگی رقصیست در طوفان آتش

دیوانگی رقصیدن سرخ است درخون

دیوانگی معراج روح تلخ مجنون

دیوانگی عصیان انسانهای در بند

دیوانگی دیوانگی خشم خداوند

دریا به دست موجهای خود اسیر است

دریا گرفتار جنونهای نصیر است

ما را زمین مارا زمان دیوانه کرده است

بیداد و زنجیر گران دیوانه کرده است

دیوانه می سازد زمین را زخم افشار

چل دختران و جیل و تیغ و برچه و دار

دیوانه ایم از مادر پستان بریده

از گیسوان دختر آتش کشیده

 بگذار جای شعراز فریاد گویم

ازپوست کندن در قزل آباد گویم

ما پاره پاره شعله ور باقلب خویشیم

ماشاهد جان کندن اجداد خویشیم

 دیوانگی منصوری مردان آتش

دیوانگی رقصی است درطوفان آتش

دیوانگی عصیان انسانهای دربند

دیوانگی دیوانگی خشم خداوند

محمد شریف سعیدی،۲۶/۲/۱۳۷۷ بامیان

8 جدی 1387

اولین برف کابل در حال باریدن است. با دانه های درشت و پر آب. مثل اینکه آسمان در حال ریزش باشد. صحنه جالبی است.

اگر بچه تر بودم و اینجا بیابان بود، از فرط هیجان حتما می دویدم، بالا و پایین می پریدم. دهانم را باز می کردم، زبانم را دراز می کردم و دانه های برف را به دام می انداختم.

28عقرب 1387

از دیشب باران شروع به باریدن کرده. امروز هوا خیلی خوب شده. صبح که راه افتادم قصد کردم به افتخار پاکی هوا، تا محل کار پیاده بیایم. سی چهل قدمی آمدم، اما پشیمان شدم و رفتم لب سرک که موتر سوار شوم. از بس کوچه ها پر از گل و کثافات بود.

با اینکه محتاط تر و دقیق تر از خودم در راه رفتن ندیده ام، وقتی به دفتر رسیدم دیدم پشت پایچه ام پر از گل و لای شده. باز رسیدم به آن سؤال که هر زمستان و تابستان از خودم می پرسم که بالاخره تابستان کابل بهتر است یا زمستانش؟

تابستان از دست گرد و غبار غنی شده اش و زمستان از دست گل و لای ... ؟؟؟ غنی شده اش.

عصر که بر می گردم هم همینطور.

تاریک است از شدت دود و خفه است از غلظت مواد پلاستیکی و چوب و پارچه و لاستیک و هرچیزی که قابلیت سوختن داشته باشد، و همشهریان کابل از سوزاندن آن دریغ نمی کنند.

دود هم که در این روزها بالا نمی رود. بر می گردد به سطح زمین.

وقتی تابستان است آرزوی زمستان می کنی از شدت بوی تعفن مدفوع، بلکه هوا سرد شود و هوا کمتر معطر شود. وقتی هم که زمستان می آید که این حکایت است.

^{باران كه مي‌بارد مرا به ياد تو مي‌اندازد، ياد آن دم غروب كه از تپه بالا رفتيم. باد و باران يكجا شده بود و همه جا خيس. زير چتر آلاچيق ايستاديم و تو به قطره‌هاي باران خيره شدي كه به سطح درياچه مي‌خورد. باران كه تندتر شد، ديگر قطره‌ها در سطح درياچه دايره نمي‌ساختند، آب درياچه گويا كه به جوشش آمده باشد، متلاطم شده بود...}

^{باران كه مي‌بارد مرا به ياد آن روزي مي‌اندازد كه زنگ زدي، گفتي باران آمده. از دفتر كارم به بيرون كشاندي. تو مي‌گفتي و من مي‌رقصيدم. آن روز براي اولين بار، لذت رقص زير باران را چشيدم. بعد كه به خود آمدم چشمان حيرت‌زدة زيادي را ديدم كه با تعجب به من مي‌نگريستند. هيچكس تا به حال هوشياري به اين ديوانگي در آنجا نديده بود...}

^{باران كه مي‌بارد مرا به ياد روزي مي‌اندازد كه رفتم كنار رودخانه. هوا نه گرم بود و نه سرد. بهار بود. سبزه روييده بود. كفش‌هايم را بيرون كشيدم تا به طبيعت نزديك‌تر شوم. گنجشككان آواز مي‌خواندند و پرستوها نزديك سطح رودخانه بالا و پايين مي‌رفتند. گاهي تا يك قدمي‌ام مي‌آمدند و با تكان‌هاي قشنگ دم‌شان مي‌رقصيدند. دست‌هايم را باز كردم تا صداي آواز نسيم ملايمي را كه از سمت رودخانه مي‌وزيد بهتر لمس كنم. چشمانم را كه بستم، ديدم فقط صداي نسيم نيست، صداي رودخانه هم بلند شده. چند دقيقه بعد، باران هم نم‌نمك باريدن گرفت. قطره‌هاي باران كه به صورت و دست‌هايم مي‌خورد، مرا به ياد دست‌هاي تو مي‌انداخت، زماني كه خيس بودند و وقتي لمس‌شان مي‌كردم، بوي طراوت و تازگي در رگ‌هايم جريان مي‌يافت. چه لحظه‌هاي لذت بخشي بود آن لحظه‌ها. فقط بايد ديوانه مي‌بودي تا تن به چنان وضعي مي‌دادي. آنوقت در مي‌يافتي كه ديوانگي چه لذتي دارد....}

^{همان وقت با خود عهد كردم كه هرگز خود را از لذت ديوانگي محروم نكنم.}

اصل مطلب را از وبلاگ یک دوست ایرانی گرفتم.)

 
شهر هرت جایی است که اول ازدواج می کنند بعد همدیگه رو می شناسن

شهر هرت جایی است که همه بَدَن مگر اینکه خلافش ثابت بشه

شهر هرت جایی است که بهشتش زیر پای مادرانی است که حقی از زندگی و فرزند و همسر ندارند

شهر هرت جایی است که درختا علل اصلی ترافیک اند و بریده می شوند تا ماشینها راحت تر برانند

شهر هرت جایی است که کودکان زاده می شوند تا عقده های پدرها و مادرهاشان را درمان کنند

شهر هرت جایی است که شوهر ها انگشتر الماس برای زنانشان می خرند اما حوصله 5 دقیقه قدم زدن را با همسران ندارند

شهر هرت جایی است که همه با هم مساویند و بعضی ها مساوی تر

شهر هرت جایی است که برای مریض شدن و پیش دکتر رفتن حتماْ باید پارتی داشت

شهر هرت جایی است که با میلیاردها پول بعد از ماهها فقط می توان برای مردم مصیبت دیده چند چادر برپا کرد

شهر هرت جایی است که خنده عقل را زائل می کند

شهر هرت جایی است که زن باید گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش می گن مروارید در صدف

شهر هرت جایی است که مردم سوار تاکسی می شن زود برسن سر کار تا کار کنن وپول تاکسیشونو در بیارن

شهر هرت جایی است که 33 بچه کشته می شن و مامورای امنیت شهر می گن: به ما چه. مادر پدرا می خواستند مواظب بچه هاشون باشند

شهر هرت جاییه که نصف مردمش زیر خط فقرن اما سریالای تلویزیونیشو توی کاخها می سازن

شهر هرت جاییه که موسیقی حرام است

شهر هرت جایی است که همه با هم خواهر برادرن اما این برادرا خواهرا رو که نگاه می کنن یاد تختخواب می افتن

شهر هرت جایی است که گریه محترم و خنده محکومه

شهر هرت جایی است که وطن هرگز مفهومی نداره و باعث ننگه

شهر هرت جایی است که هرگز آنچه را بلدی نباید به دیگری بیاموزی

شهر هرت جایی است که همه شغلها پست و بی ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار

شهر هرت جایی است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه، ابلهانه و ... است

شهر هرت جایی است که وقتی از دختر می پرسن می خوای با این آقا زندگی کنی می گه: نمی دونم هر چی بابام بگه

شهر هرت جایی است که وقتی می خوای ازدواج کنی 500 نفر رو دعوت می کنی و شام می دی تا برن و از بدی و زشتی و نفهمی و بی کلاسی تو کلی حرف بزنن

شهر هرت جایی است که هرگز نمی شه تو پشت بومش رفت مگر اینکه از یک طرفش بیفتی..

شهر هرت جایی است که .......

خدایا این شهر چقدر به نظرم آشناست!!!!!!